STOKOLDE RIEKDOM.

Un stokoud echpaar ging noar bed.
Op ut nachkassie stond-n twee bakkies met hun tand-n.
Vol liefde keek de man heur an, en streeld-n heur rimpelige hand-n.
Hee zei; al meer dan vieftig joar bi-w gelukkig meid.
Geleuf mien as ik zeg; ik wil oe veur geen miljoen kwiet.
“Dat weet ik jongen” zei de vrouw,
Ok ie bint niet te koop, nog veur geen miljoen, en dat is un boel geld.

Zo laag-n zie doar tevreej-n in de oavond van hun lèèv-n.
Twee mens-n die mekaar al zo lang, zoveul hadd-n e-gèev-n.
Ze zeid-n teeg-n mekaar “sloap lekker heur”
En hee gaf heur un zoen, en zee gaf hum un zoen,
Woarbie hee fluuster-n “is de deur wel op slot?”
Hoezo schat?
Nou! – hier lig wel twee miljoen.

Ferdinand