Albert en Josephien.

Toen Albert `s margens vrog veur dag en dauw van huus af ging,
En hier en doar nog un nevel-sluujer in de weie hing.
Met dauwdröppels in de snor, de zun had nog niet veul krach,
T `was loat in de mei moand, t`belov-n un mooie dag.

Met de schoffel an de fietse, ging hi-j rustig noar ut land,
Roggebrood met keas, gewikkeld in un olde krant.
T `kannetje met koffie bungel-n bi-j u man ut stuur.
Hee was un richtig buut-n mens, van ut allereerste uur.

Josephien, zien vrouw, die had ut huus al an de kant,
Ze ging noar Albert toe, die an ut wark was op ut land.
Albert was goan zitt-n, en at net un boterham,
Hee vroeg of zien Josephientje effe bi-j um zitt-n kwam.

Zee vli-jen zich toen noast um neer, en trok de rok iets op,
Albert keek de`r schieluk noa, en kreeg un rooie kop.
Zie hadd-n nog gien kinder-n, mar ze deej-n goed hun bes,
En niemand die hun doar kon zien, doar in dat hoge gres.

Dit Veluws tafereel, is al joaren lang gelee,
Toen alles nog gemuudeluk ging, en de peerdetram nog ree.
Ze kreeg-n 12 kinderen, en die bint alweer e-trouwd,
Mar op ut land woar Albert schoffelen ging,
Doar wörd-n noe flats gebouwd.

Nb: door "Ferdinand Blom" vertaald in het "Nedersaksisch Dialect".