De verliefdheid van Ollie en Christien.

Arg`ns net onder Apeldoorn, in ut gruun van ut Veluws land,
Alleen bereikbaar met peerd en waag`n, woonde Christien, zij was charmant.
Ze moch alleen mar van jongens droom`m, en elke oavond ko`j d`r zien,
Op un bankie onder un denneboom, doar speult ze op heur mandolien.

En ze dach doar an Ollie Olsen, woar Pa veul bezwoar`n teeg`n had,
Ollie kwam heur zo vaak pols`n, veur un ritje noar de stad.
Mar ze moch niet, want ze mos speul`n, en zonder Ollie zat doar Christien,
Ze mos zich wel zwoar verveel`n, want ze had alleen mar heur mandolien.

Hoe kon Ollie Christien beminn`n? want hij moch heur alleen mar zien,
Toen mos`se un list verzinn`n, en koch toen un prach van un mandolien.
Hij moch wel met Christien studeer`n, want met zien twee he-j meer succes,
Ollie had nog veul te leer`n, en Christien die gaf um les.

Arg`ns net onder Apeldoorn, in ut gruun van ut Veluws land,
Doar ging Ollie un kansje waag`n, want wie verliefd wôd;….is bie de hand.
Mos Papa soms noar de koei`n, dan kreeg Christien van Ollie un kus,
De Moraal.

Ja muziek kan niet altied boei`n,
Nem zo noe en dan….ok is wat moat`n rust.

Nb: door "Ferdinand Blom" vertaald in het "Nedersaksisch Dialect".