ODE AN DE POSTBODE.

Met de komst van de e-mail, mobiele telefoons en sociale media is de postbode zien baan niet meer zeker.

Vrogger was postbode un ambt, en ok un dankbaar beroep.

Un postbode brag niet alleen brievn en/of pakkies rond, hè of zè had ok un moatschappelijke functie.

Dit is un ode an de postbode – Petje af veur disse man of vrouw,

Die brengt un kaart veur mien – en vast ok èèn veur oe.

Langs veldn, stroatn, wèègn – ok met storm, sneeuw of rèègn,

Oaveral kwam ie wel un postbode teegn.

Ja ut wark môt tog e-doan – want de karst die kump er an.

En ik stel mien zelf de vroag – krieg ik die kaart nog vandoag.

Of misschien wel un pakket – want dat is altied dolle pret.

Hee Marie ie krieg un kaart – dat is mooi en onwies.

En Jannie krig un karswens – van d`r  zus uut Paries.

Annemiek krig un deuze – verpakt in mooi papier.

En Ans die krig èèn kaartje – welnee ut bint`er vier.

Ome Kees hier is un brief veur oe – veur dat ik ut vergèèt.

Kleine Wim die lèèst un brief veur an Oma – die veul vergèèt.

En dit grote pakket – die is veur Annette.

Ik denk dat dit ut was – uut de postbode zien tas.

 

#### Ferdinand ####