ODE AN DE NEUS.

D`r is un reuze keuze an neuzn,

In de kleurn: blank – bruun – rood en poars.

Mar de kwoaliteit hef minder keuze,

Want goeie neuzn – die bint schoars.

 

Zo ok de neus van de politie,

Un wonderbaarlijk apparoat.

Effn snuffln an oe fietsie,

En hè kan ruukn – hoe ut`er mee steet.

 

De remm weigern un pietsie,

Ut veurlich is mar tweede keus.

Nem dus doarum de politie,

Steeds met eerbied bie de neus.

 

De neus is um te ruukn – koen en schrander,

Ut is un edel deel van oe gezicht.

op veuruutgang  gericht.

 

De neus mo-j  ens per joar gedenkn,

Op un spreidt de vleugels as geen ander,

Altied mooie winderige dag.

Die is vaak in ut noajoar,

a-j  weer van un griep-ploag sprèèkn mag.

 

“De Gaulle”- woar zou die man toch wèèn,

As bie hum de neus ontbrak.

Hè zat altied in politieke zaakn,

Woar hè steeds zien neus in stak.

 

De neus spreidt zien nerveuze vleugels,

Hè snuuft en snottert onverveerd.

Oh neus – Oh neus – loat viern alle teugels,

Soms liek ie wel un briesend peerd.

         #### Ferdinand ####