STOKOLDE RIEKDOM.

Un stokoud echpaar ging noar bed.
Op ut nachkassie stond-n twee bakkies met hun tand-n.
Vol liefde keek de man heur an, en streeld-n heur rimpelige hand-n.
Hee zei; al meer dan vieftig joar bi-w gelukkig meid.
Geleuf mien as ik zeg; ik wil oe veur geen miljoen kwiet.
“Dat weet ik jongen” zei de vrouw,
Ok ie bint niet te koop, nog veur geen miljoen, en dat is un boel geld.

Zo laag-n zie doar tevreej-n in de oavond van hun lèèv-n.
Twee mens-n die mekaar al zo lang, zoveul hadd-n e-gèev-n.
Ze zeid-n teeg-n mekaar “sloap lekker heur”
En hee gaf heur un zoen, en zee gaf hum un zoen,
Woarbie hee fluuster-n “is de deur wel op slot?”
Hoezo schat?
Nou! – hier lig wel twee miljoen.

Ferdinand

Gewoon iemand wèèn.

In disse wereld, heb wiele mens`n - allemoal zo onze eig`n wens`n.
De een wil liede, de ander wil trouw-
de een wil un man, de ander wil un vrouw.

Mar een ding wil iedereen, - en dat is vrede um zich hen.
Un bitje liefde an un ander geev`n,
schient heel moeilijk te wèèn in dit lèèv`n.

Mar as iedereen noe ens eerlijk bleef,
en de ding`n niet meer zo overdreef
dan zou de wereld zo anders wèèn
met minder verdriet, zôrg`n, en pien.

Men vergemakkelijkt ieders lèèv`n,
deur an ander`n aandach te geev`n.
mar ok al liek dat veur sommig`n wat oaverbodig,

Let wel; liefde – vriendschap en aandach, hef iedereen neudig.

Nb: door "Ferdinand Blom" vertaald in het "Nedersaksisch Dialect".

De verliefdheid van Ollie en Christien.

Arg`ns net onder Apeldoorn, in ut gruun van ut Veluws land,
Alleen bereikbaar met peerd en waag`n, woonde Christien, zij was charmant.
Ze moch alleen mar van jongens droom`m, en elke oavond ko`j d`r zien,
Op un bankie onder un denneboom, doar speult ze op heur mandolien.

En ze dach doar an Ollie Olsen, woar Pa veul bezwoar`n teeg`n had,
Ollie kwam heur zo vaak pols`n, veur un ritje noar de stad.
Mar ze moch niet, want ze mos speul`n, en zonder Ollie zat doar Christien,
Ze mos zich wel zwoar verveel`n, want ze had alleen mar heur mandolien.

Hoe kon Ollie Christien beminn`n? want hij moch heur alleen mar zien,
Toen mos`se un list verzinn`n, en koch toen un prach van un mandolien.
Hij moch wel met Christien studeer`n, want met zien twee he-j meer succes,
Ollie had nog veul te leer`n, en Christien die gaf um les.

Arg`ns net onder Apeldoorn, in ut gruun van ut Veluws land,
Doar ging Ollie un kansje waag`n, want wie verliefd wôd;….is bie de hand.
Mos Papa soms noar de koei`n, dan kreeg Christien van Ollie un kus,
De Moraal.

Ja muziek kan niet altied boei`n,
Nem zo noe en dan….ok is wat moat`n rust.

Nb: door "Ferdinand Blom" vertaald in het "Nedersaksisch Dialect".

DE LIEDNSWEG VAN EEN REUKER.

An de toafel zèè mien vrouwe zo veur eur hen,
De buurman hef`t reuk`n af eleerd, veur drie wèèkn eleej`n.
Hee smeet de tabak in de oopm heerd,
En `t reukn hef um tut noe toe niet meer interesseerd.

Iej kunt `t noe al zien an de gedienn,
De zunne kan weer in de kamer schienn.
Zeg vrouwe, wat wil ie noe zeggn,
Dit ik de tabak ok an de kante mot leggn?

Mar deerne wuule heb gien oopm heerd,
Anders hak `t al lange af-eleerd.
Mar dat mense neuln mar deur,
Ik werdn `t zat dat domme gezeur.

Ik zèè, ie wolln dat ik ut reukn loat,
Kiek is noar de buurman, hie knap hoast uut de noad.
Die keerl wudt zo dik en rond,
Dat kump umdat hie niet meer reukt,,,,,,das ongezond.

Mar zo`n veertien daagn loater,
Had `t mènse weer lös----die snoater.
De gedienn bint ok weer smèreg, ik kriege ze hoaste niet schone,
Um de veertien daagn wassn is ok niet te doene.

Ik heurn `t an en dache, ie heb geliek mien wief,
Ik wil `t weh loatn,, mar de wille is ter niet,, mien lief.
Ik zèè ie heb geliek mien deerne,, ik heb van oe wat eleerd,
En heb sebiet mien tabak in de plee eplèèrd.

Ik trokke an `t touw en dâche,, mien God,
Doar giet mien leste genot deur de pot.
Ik motte zeggn,, `t was onnumelek zwoar,
Ik had `t niet meer,, ik kwamme der niet mee kloar.

Hen en weer deur `t huus hen sjouwn,
Pakkies vol met kauwgum kauwn.

`t Giet niet goed,, ik worre nog gek,
Mien heele lief dat schreeuwt um shag.

Ik kan der goed van baaln,
Ik goa gauw weer een pakkie haaln.
Elke dag,, um de poar ure,
Gink stiekum noar de schure.

Was `t doar te kold,, dan ging ik noar de plee,
En dan mar spuutn met de busse spree.
Mar dan week niet woar ik de asse en de peukn loat,
Die gooik dan mar in de pot,, tussn de brille en mien noad.

Doar hek dan goed van eleerd,
Reukn loatn is kâts verkeerd.
Want met peukn en asse langs de kant,
Krieg ie bloarn an `t gat en hèj de billn verbrand.

Dus wat is de moraal van dit geproat,
Dâj niet umme de vrouwe `t reukn loat!

Nb: Ontvangen van "Ferdinand Blom" met dank aan de voorzitter van de dialectgroep Epe – Heerde.

OE NAAM.

Ie kreeg bie oe geboorte een eig`n naam,
Um der altied mee te lèven.
Die giet nooit meer bie oe vandan,
En is,……. um nooit meer weg te geev`n.
Hee giet veur altied met oe mee,
Zonder te verander`n.
Hee leert daj iemand bint,
Anders,……… dan alle ander`n.

Nb: door "Ferdinand Blom" vertaald in het "Nedersaksisch Dialect".